Η Ορθοδοξία, χαρά της ζωής

0

Στο άρθρο του για το αυθεντικό βίωμα που μπορεί να ζήσει κανείς στην Ορθοδοξία, ο π. Βασίλειος Θερμός αναφέρεται στο βιβλίο του π. Αλέξανδρου Σμέμαν με τίτλο: «Ημερολόγιο» σε μετάφραση Ιωσήφ Ροηλίδη των εκδόσεων Ακρίτας.

Πώς θα χαρακτηρίζατε έναν ορθόδοξο ιερέα που ακούει κλασική μουσική, διαβάζει λογοτεχνία, συντρώγει με ετερόδοξους, πάει στο κουρείο, κάνει κωπηλασία και σάουνα, στιγματίζει την «ηλίθια ψευδοθρησκευτικότητα»; Πάντως όχι ως παραδοσιακό με την τρέχουσα ελλαδική έννοια. Και πώς θα ακούγατε το γεγονός ότι ο ίδιος αυτός άνθρωπος ευφραίνεται όταν τελεί τη Θεία Λειτουργία, δοξολογεί τον Θεό για την ομορφιά της κτίσεως, αναζητά με πόνο την ταυτότητα της Ορθοδοξίας, απορρίπτει τον διαθρησκειακό οικουμενισμό, καταγγέλλει την εκκοσμίκευση της Εκκλησίας και την αποϊεροποίηση του κόσμου, εκθέτει τον εαυτό του με αυτοκριτική;

 

Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν είναι οπωσδήποτε ένας οραματιστής, αλλ’ αυτό θα ήταν κάτι συνηθισμένο και οπωσδήποτε μη αποτελεσματικό αν δεν τρεφόταν από την Ευχαριστία. Δεν είναι δύσκολο να διαθέτεις φυσικά οράματα που αντανακλούν ανθρώπινα όνειρα. Το πρόβλημα είναι να έχουν ως περιεχόμενο μια γνήσια εκκλησιαστική προοπτική και αυτή η σύμπτωση είναι μάλλον δυσεύρετη. Εξάλλου δεν είναι καθόλου απλή η συμβατότητα του θεολογικού οράματος με τις υπόλοιπες εκτιμήσεις πάνω στην πνευματική ζωή. Στον Σμέμαν δεν πρόκειται για απλή σύμπτωση αλλά για εσωτερική συνέπεια.

H Βασιλεία του Θεού ως νόημα και στόχευση της Εκκλησίας εγείρει το αίτημα για ανάλογη αντίληψη περί πνευματικότητας.

Είναι σημαντικό ότι ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν τονίζει ιδιαίτερα την ανάγκη για ενότητα και χαρά. Χωρίς αυτές η «πνευματικότητα» γίνεται μισάνθρωπη (έχουμε πλημμυρίσει από δαύτη) και ανάξια του ονόματός της. Η έμφαση στην Ευχαριστία βρίσκει την κορύφωσή της στην εκπληκτική διαπίστωση:

«Για τους πρώτους Χριστιανούς, το Σώμα του Χριστού βρισκόταν πάνω στην Αγία Τράπεζα επειδή Αυτός ήταν ανάμεσά τους. Για τους σύγχρονους Χριστιανούς, ο Χριστός βρίσκεται εδώ επειδή το Σώμα Του βρίσκεται πάνω στην Αγία Τράπεζα».

Ελπίζω να γίνεται αντιληπτή η άβυσσος που χωρίζει τις δύο στάσεις. H πρώτη χαρακτηρίζεται από την αυτοσυνειδησία του Κυριακού σώματος που εν Αγίω Πνεύματι αποτελεί βασίλειον ιεράτευμα και που γι’ αυτό τον λόγο προγεύεται τη Βασιλεία του Θεού στα μυστήρια. H δεύτερη (και σημερινή) εκφράζει μία ιδρυματοποιημένη Εκκλησία, ή μάλλον αγέλη, η οποία αντλεί αγιασμό από «αντικειμενικά» μυστήρια. Ας ταπεινωθούμε που τέτοιου είδους αφυπνίσεις έρχονται από μη Έλληνες.

 

π. Βασίλειος Θερμός


Πηγή: Έντυπη Εφημερίδα Καθημερινή

Μοιρασου το.

Λιγα λογια για τον αρθρογραφο